Als klein jochie was ik altijd op twee plekken te vinden: op school of op de motor. En als het even kon, liever niet op school. Al van jongs af aan was ik verslaafd aan alles wat brulde, trilde en rook naar benzine. Terwijl leeftijdsgenoten in het weekend op voetbalvelden stonden, stond ik aan het hek van een modderige crossbaan – helm op, bril op, motor aan.

Ik was niet de beste, maar ik was gedreven. Elke keer dat ik opstapte, voelde ik me vrij. Alsof er niets anders meer bestond dan de bochten, de sprongen en het gevecht met mezelf.
Motorcross leerde mij doorzetten. Vallen en opstaan. Letterlijk. En die lessen bleven me altijd bij.

Een jongensdroom genaamd Dakar

Al vroeg raakte ik gefascineerd door de Dakar Rally. Ik keek ieder jaar, sprak erover met vrienden en droomde stiekem hoe het zou zijn om zelf aan de start te staan. Niet voor het podium, niet voor het geld – maar om te bewijzen dat ik het aankon. Die eindeloze duinen, de technische stages, het gevecht tegen de elementen.
Dakar was voor mij het hoogste. Het puurste. Het hardste.

En ik wist: ooit sta ik daar. Met stof in m’n gezicht, zweet in m’n ogen en vuur in m’n hart.

De klap

Op mijn zestiende veranderde alles. Een scooterongeluk zette mijn leven volledig op z’n kop. Wat begon als een gebroken enkel, eindigde in een medisch traject dat bijna drie jaar duurde. Achttien operaties. Infecties. Revalidatie. En uiteindelijk: de keuze om mijn linkerbeen te laten amputeren.

Ik verloor een been, maar ik verloor nooit mijn liefde voor de sport.
Dat vuur – dat zat te diep.

In de eerste periode na de amputatie voelde alles onzeker. Wie ben ik nog? Wat kan ik nog? Maar na verloop van tijd kwam dat antwoord vanzelf: ik ben nog steeds Deen. En ik wil nog steeds Dakar.

De weg omhoog

In plaats van mijn droom op te geven, ben ik hem serieuzer dan ooit gaan najagen. Ik begon met trainen. Eerst fysiek – sterker worden, stabieler, opnieuw leren bewegen. Daarna op de motor – aangepast, maar vertrouwd. Elke rit was een overwinning.

Ik begon doelen te stellen. Sprak mensen uit de rallywereld. Dacht na over materiaal, over sponsoring, over techniek. Want als ik dit wil doen, dan moet het professioneel. Serieus. 100%. Niet als stunt. Maar als statement.

En dat is precies wat mijn weg naar Dakar is geworden:
een statement dat je ook met één been keihard kunt gaan.

Road to Dakar 2027

Mijn traject richting Dakar is begonnen. In 2025 rijd ik de South African Rally, daarna volgen de Rally du Maroc en hopelijk de Abu Dhabi Desert Challenge. Stuk voor stuk stappen in het kwalificatietraject. Ondertussen bouw ik aan een team, werk ik samen met partners zoals DCK Tools en deel ik mijn verhaal via social media en video.

Niet om mezelf op de borst te kloppen, maar om anderen te inspireren. Om te laten zien dat tegenslag je niet hoeft te breken – het kan juist de reden zijn dat je iets groters bouwt dan je ooit had durven dromen.

Alles geven

Mijn jeugd op de crossbaan heeft me gevormd. Het heeft me geleerd wat vechten is, wat passie is, en wat het betekent om ergens alles voor te geven. Die lessen neem ik nu mee de woestijn in.

Dakar 2027 wordt geen race. Het wordt het bewijs dat niets onmogelijk is.
Niet ondanks mijn beperking – maar dankzij.

Ik doe dit niet alleen voor mezelf. Ik doe dit voor iedereen die ooit te horen kreeg: “Dat kan jij niet.”
Ik ben hier om te laten zien dat je dan juist moet antwoorden: “Let maar op.”